Jadę pociągiem i czytam (patrz: przeglądam) prasę kolorową. Taka lekką, rzec by można plotkarską, niezobowiązującą, nieabsorbującą w czasie podróży. Takie przeglądanie – podglądanie, czyli doinformowywanie się jak żyją inni. To zresztą bardzo popularne zajęcie, sądząc po tym, co robią inni i po tytułach gazet, jakie mają w rękach pasażerowie. Wszyscy wespół w zespół zaznajamiamy się z życiem teraźniejszym, przeszłością i planowaną przyszłością osób znanych. Podglądaczami nie jesteśmy, bo oni sami bardzo chętnie o tym opowiadają. Nie ma więc problemu – oni mówią, ja słucham, czyli de facto czytam.

Właściwie czytanie miało mi tylko zapełnić czas przeznaczony na dość długą podróż, ale okazało się na tyle intrygujące i stymulujące, że wyzwoliło we mnie falę przemyśleń. Otóż, dowiadując się o tym, czego kto dokonał, w jaki sposób pokonał sam siebie i czego się bał sama zaczęłam się zastanawiać nad swoimi dokonaniami i fobiami.
Jeśli chodzi o te pierwsze, to nie będę się chwalić, bo też nie ma czym.
Nawiązując zaś do tych drugich okazuje się, że drzemie we mnie kilka ukrytych. Te, o których chcę napisać były schowane na tyle głęboko, że aż dziwne, że wyszły w końcu na jaw.
Boję się podróży PKP. Sic! A nigdy, przenigdy siebie o to nie podejrzewałam. Zawsze lubiłam przemieszczać się po Polsce pociągami. Uwielbiam stukot kół i podziwianie widoków za oknem. Dołączam jeszcze do tego możliwość przyglądania się współpodróżnym, a nierzadko też poznania ich ciekawych historii i właściwie mogę powiedzieć, że to jest to, co tygryski lubią najbardziej. Acha, jeszcze to, że w przeciwieństwie do PKS można wstać, rozprostować stare kości i skorzystać z toalety (o warunkach, jakie w niej panują wolę nie wspominać, a przed podróżą nie pamiętać).

O co więc tak naprawdę chodzi z tymi moimi fobiami? Otóż…..
Boję się (zawsze!), że źle sprawdziłam rozkład jazdy, numer peronu, że nie zdążę lub że pani w kasie nie podałam pełnych informacji o moich oczekiwaniach: dacie i godzinie planowanego wyjazdu, klasie wagonu itp.
A później boję się, że wsiądę do niewłaściwego pociągu. I zawsze z utęsknieniem czekam na kogoś, kto sprawdzi mój bilet i odda mi go w milczeniu. Nie musi być miły i przystojny. Wystarczy, że podając mi ten kawałek papieru nie powie: „Pani jedzie w przeciwnym kierunku!”.
Nie jest to jednak koniec moich koszmarów. Bez względu na to, czy jadę daleko, czy blisko, czy jest to trasa mi znana, czy też nie - zawsze martwię się, czy nie przegapię stacji docelowej. Mniej więcej od połowy trasy (sprawdzam czas przejazdu i wyznaczam połowę podróży) znowu wypatruję kogoś z obsługi pociągu, żeby dopytać o to, co i tak wielokrotnie sprawdziłam w kilku różnych rozkładach jazdy – o godzinę przyjazdu do „mojej” stacji” i o to, czy nie mamy opóźnienia.
Kocham podróżować, przemieszczać się z miejsca na miejsce, mieć czas na składanie myśli w całość, budowanie planów na przyszłość. Ale jak mam czerpać z tego czystą radość, kiedy muszę jeszcze się martwić, czy zdążę wysiąść? Pociągi tak krótko stoją na stacjach i do tego te drzwi tak ciężko się otwierają!

Kochałabym te podróże jeszcze bardziej, gdybym mogła kilka rzeczy zmienić. Chciałabym, żeby komunikaty na dworcach czytały osoby, którym logopeda wystawił szóstkę. Żeby w pociągach ktokolwiek informował o kolejnych stacjach, do których się zbliżamy, aby drzwi otwierały się same, bo na odźwiernych nie zawsze mogę liczyć. O czystych toaletach nawet nie marzę, ale gdyby chociaż była w nich woda ……
Takie mam marzenia. Szybko się chyba nie spełnią. Przemiły pan konduktor, który jako pierwszy zrodził we mnie nadzieję na dotarcie do obranego celu, z uśmiechem znawcy tematu powiedział, że od trzydziestu lat słyszy o zmianach i jak na razie bardziej przywiązanej do tradycji instytucji nie zna. Zmian nie było, nie ma i nie będzie.
Ku mojej radości mylił się. Po ogłoszeniu 80-cio minutowego opóźnienia podano nam, jako rekompensatę herbatę i kawę. Tego wcześniej nie było.

Mówi się, że marzenia trzeba realizować, dążyć do ich spełnienia. No cóż, kolei sama nie zreformuję, ale dalej będę kochać podróże. Na razie więc miłość do PKP pozostanie uczuciem nieodwzajemnionym, choć naprawdę wielkim.

I jeszcze zagadka. Dlaczego w podróży zamiast poważnej lektury przeglądam nieabsorbujące czasopisma? Oczywiście żeby być na bieżąco i nie przegapić celu podróży J.