Śmierć Whitney Houston wywoła wielkie poruszenie w całym niemal świecie. Jej sława wybiegała daleko poza granice Stanów Zjednoczonych i daleko też sięga żałoba, jaką po sobie pozostawiła. Jej fenomenalny pięciooktawowy głos zdobył i mimo śmierci wciąż jeszcze będzie zdobywał licznych wielbicieli na wszystkich kontynentach. Była niezwykłą piosenkarką, gwiazdą, jakie rodzą się raz na wiele lat. Jej piosenki wciąż powracają w nowych wykonaniach i aranżacjach, ale głos Whitney nie ma równego sobie. Dlatego też nie dziwi ogólny żal i smutek, jaki towarzyszy wszelkim wspomnieniom o niej, o jej talencie i perspektywach, które już niestety nie będą mogły się zrealizować. Odeszła zbyt wcześnie, mając zaledwie 48 lat.

Ale czy tak naprawdę jej śmierć może być szokiem, jak sugerują nagłówki gazet i telewizyjne wzmianki o jej odejściu? Czy nie byliśmy na to przygotowani?
Od wielu lat piosenkarka zmagała się z nałogami. Narkotyki i alkohol tworzyły świat w który uciekała.
Z tych uzależnień kilkakrotnie usiłowała się uwolnić, podejmując leczenie w klinikach odwykowych i próbując wrócić do normalnego życia. Nie udało się. Do poprzednich używek dołączyły jeszcze zażywane w dużych ilościach leki. Wycieńczony organizm nie umiał się bronić. Najprawdopodobniej właśnie to było przyczyną jej śmierci. I jakby na to nie spojrzeć, to przedwczesne odejście było w pewnym sensie wyborem piosenkarki. Pod koniec życia nie całkiem już świadomym, ale kiedy powoli wpadała w sidła uzależnień wiedziała, do czego mogą one się przyczynić. W konsekwencji spustoszenie, jakie dokonywało się poprzez używki musiało doprowadzić do takiego końca.

Wiedza o sytuacji, w jakiej znajdowała się piosenkarka nie była tajemnicą. Donosiły o tym wszystkie media, powracając raz na jakiś czas do tego tematu, jak do taniej sensacji, żerując na nieszczęściu piosenkarki, pokazując ją w nienajlepszej kondycji, fotografując w stanie wyraźnie świadczącym o trwaniu w nałogach. Dlaczego więc o jej śmierci mówi się jak o wielkim szoku?
Szokiem w tym wszystkim jest chyba tylko to, że tak naprawdę, mimo sławy, pieniędzy nie miała wokół siebie nikogo, kto umiałby w porę zareagować, pomóc jej walczyć z nałogami, ratować z kolejnych upadków.

Zastanawiając się nad tym powróciłam do przemyśleń, jakie towarzyszyły mi nie tak dawno, po przeczytaniu o wielkiej tragedii, w wyniku której zginęło pięć osób. Tak głosił tytuł. Ta tragedia wydarzyła się w jednej z chińskich prowincji, a jej przyczyną było zsunięcie się autobusu ze stromego podjazdu. Tragedia? Owszem – dramat tych rodzin, których bliscy zginęli. Czy również dla mnie, dla nas – czytelników z drugiego końca świata? Czy w skali światowej dramatem jest to, co się wydarzyło w Chinach w zestawieniu np. z dramatem tysięcy uchodźców z Rwandy, z ludobójstwem i bratobójczymi walkami?

Problemem w tym przypadku wydaje się być forma przekazu wiadomości. Wystarczy przeczytać nagłówki, informacje w pasku telewizyjnych newsów, żeby zrozumieć, że celem jest zaintrygowanie nas, a przez to skłonienie do zatrzymania się, przeczytania, obejrzenia. Ta walka o odbiorcę opiera się na pierwszym wrażeniu. Nie poruszy nas już informacja, że stało się coś smutnego, przykrego. Trzeba to coś nazwać szokiem, dramatem, tragedią o mega rozmiarze, żebyśmy chcieli dowiedzieć się więcej. Potrzebujemy sensacji.
Jednocześnie zasypywani informacjami o wypadkach, katastrofach, tragediach, dramatach, masakrach, walkach, wojnach rozgrywających się na całym świecie w odruchu obronnym przestajemy „czuć”, zamykamy się na tego typu doniesienia. Nie jesteśmy bowiem w stanie unieść ogromu nieszczęść, o których codziennie się dowiadujemy. Uodparniamy się niejako na nie i kiedy rozgrywa się jakiś mały, prywatny dramat gdzieś blisko nas, również go nie zauważamy, przechodzimy obojętnie. Zataczamy błędne koło – im więcej styczności z nieszczęściami różnej miary, tym bardziej się na nie zamykamy. Tu wiedza i dostęp do informacji nie potęgują empatii a raczej zamykają w nas odruch współczucia, uwalniając obojętność.

Bezpośredni dostęp do wiadomości z całego świata daje nam możliwość szerokiej komunikacji, planowania, zdobywania wiedzy. Nie sposób tego nie doceniać. Chodzi jednak o to, żeby ta informacja była prawdziwa i rzetelna. Żebyśmy słysząc o tragedii mogli wyobrazić sobie jej rozmiar, a o szoku mówić wtedy, kiedy coś będzie dla nas wstrząsem wywołanym gwałtownym przeżyciem, zaskoczeniem.
Słowa są ważne – one tworzą naszą codzienność. Mogą nas zainteresować, ale również wystraszyć. Dbanie o właściwe ich rozumienie jest podstawą komunikacji, niezależnie od tego jak daleko lub jak blisko siebie jesteśmy. Uczmy się nadawać im właściwe znaczenie i nazywać rzeczy po imieniu.