Kończy się już styczeń, a ja nie mam jeszcze noworocznych postanowień. Chyba przegapiłam ten czas, kiedy grubą kreską oddzielamy to, co było i wyznaczamy to, co ma być. Kiedy stawiamy sobie nowe cele i układamy nowy plan na życie. A przynajmniej na najbliższy rok.

Nowy Rok to dla większości z nas okazja, żeby samemu sobie wyznaczyć drogę, którą chcielibyśmy podążać. Czy nam się uda, czy raczej spoczniemy nie czekając na wieniec laurowy, to już inna sprawa, bo chociaż staramy się mocno wierzyć w to, że damy radę, to motywacja często jakoś wygasa?
Dlaczego więc co roku oszukujemy się, że tym razem będzie inaczej? Dlatego, że sami sobie i przy okazji niektórym naszym znajomym chcemy udowodnić, że damy radę, że stać nas na podjęcie wyrzeczeń. I tak:
- po pierwsze schudniemy,
- po drugie nauczymy się języka obcego,
- po trzecie zadzwonimy do przyjaciół, którym od roku obiecujemy spotkanie,
- po czwarte uporządkujemy stery ważnych dokumentów,
- po piąte, szóste, siódme .... dwudzieste pierwsze będziemy oszczędzać, dbać o zdrowie, rzucimy palenie, wyremontujemy mieszkanie itd.
Tym wszystkim celom przyświeca mocne postanowienie wytrwałości, konsekwencji i przede wszystkim silnej woli. Co prawda ubiegłoroczna lista wyglądała podobnie, ale tym razem będzie inaczej - tym razem nam się uda! Czy aby na pewno?

Podobno wszystko zależy od naszego wewnętrznego dialogu.
Według Erica Berne?a, twórcy analizy transakcyjnej mieszkają w nas trzy osoby: ja - dziecko, ja - dorosły i ja - rodzic. Oznacza to, że komunikując się z otoczeniem wybieramy któryś z tych stanów. Dotyczy to również komunikacji z samym sobą. Trochę upraszczając całość można powiedzieć, że od tego, z jakiego poziomu będą podejmowane nasze wybory, czy kształtowane nasze plany zależy ich sukces. Jeśli dominujące w nas DZIECKO powie sobie "ja chcę", nie biorąc pod uwagę realnych możliwości, to niekoniecznie musi się udać. Jeżeli usłyszymy w sobie głos RODZICA mówiący "powinnam, powinienem", może nas to tylko zirytować. W takiej sytuacji prawdopodobnie również nic z tego nie wyjdzie.  Na największy sukces możemy liczyć natomiast w sytuacji, kiedy mądry życiowy wybór podejmie DOROSŁY, który powie "decyduję się na to". I będzie świadomy tego, czy noworoczne postanowienie jest możliwe do zrealizowania, czy to tylko kolejna wyprawa z motyką na słońce.
To wszystko oczywiście w wielkim uproszczeniu, ale jednak daje nam obraz tego, z jakiego stanu podejmujemy noworoczne postanowienia i dlaczego nie zawsze (patrz: rzadko) udaje nam się je zrealizować. Żeby osiągnąć sukces musimy mocno zastanowić się nad sobą i nad tym, co lub kto w nas drzemie.
A ponieważ to zastanawianie również może być wyzwaniem, to postanowieniem na ten rok mogłoby być zgłębienie własnej psychiki i rozpoznanie drzemiących w niej "podpowiadaczy".

Dla tych, którzy nie czują się na siłach, żeby ten rok rozpoczynać od psychologicznych rozważań jest inne, dużo prostsze rozwiązanie. Wystarczy przyjąć postawę indiańską. Co prawda nie jest ona potwierdzona psychologicznymi analizami, ale jak mówią badacze tej kultury doskonale sprawdza się w życiu i pozwala zdystansować się do wielu spraw.
Indianie żyją chwilą, nie planują, bo nikt nie wie, co będzie za dzień, miesiąc czy rok. Dla nich wszelkie wybieganie w przyszłość, to tak jak wróżenie z kart i wymyślanie tego, co może się stać. Żyją tu i teraz i nie troszczą się zbytnio o tworzenie grafików na kolejne lata ani nawet dni.
Spróbujmy więc może, choć w pewnym stopniu przejąć od nich ten sposób podejścia do przyszłości po to, by bardziej móc cieszyć się teraźniejszością. Zwłaszcza, że już Horacy głosił: "chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie".

Dlatego też nie zamartwiam się za bardzo tym, że nie zrobiłam listy noworocznych postanowień. Jedyne czego chcę, co powinnam i będę usiłowała konsekwentnie czynić, to żyć tak, żebym 31 grudnia bieżącego roku mogła powiedzieć, że to był dobry rok. To będzie dobry rok!