Temat końca świata wywołuje we mnie bliżej nieokreślony bunt. Nie lubię czytać i słuchać na ten temat, podejmować dyskusji w tej kwestii i roztrząsać, czy to już teraz, czy jeszcze nie.
Nie da się jednak tak całkowicie uciec od tego tematu, biorąc pod uwagę fakt poruszania go niemal przez wszystkie media i to z częstotliwością godną niejednego newsa. Jeśli wziąć dodatkowo pod uwagę różne fora internetowe i liczbę wpisów dotyczących końca świata, to przypuszczać by można było, że tylko tym żyjemy. I są to zarówno naukowe wywody, jak i wszelkie wróżby, przepowiednie i domysły.  Spotkałam się również z pewną perełką, tu pozwolę sobie zacytować - ?Straszenie końcem świata ma na celu podniesienie frekwencji w kościołach?. Przeczytałam, przetarłam oczy ze zdumienia i postanowiłam podnieść rzuconą rękawicę.

Tak jak wielu ludzi, tak i ja przeżyłam już kilka końców świata. Wyszłam z tego cało, chociaż mogło być różnie. Nie pamiętam, kiedy był ten pierwszy raz, ale miałam wtedy około ośmiu, może dziesięciu lat. Temat ?krążył? gdzieś wokół mnie i powodował narastający strach. Źródłem informacji, jakie do mnie docierały byli wtedy koledzy z klasy i podwórka. Zbieraliśmy się w niewielkich konspiracyjnych grupach i przekazywaliśmy sobie informacje zasłyszane (bardziej podsłuchane) od dorosłych. Tego, co udało nam się dowiedzieć nikt nam nie wyjaśniał i nie rozwiewał wątpliwości. Baliśmy się. Próbowaliśmy więc sami konstruować plany przetrwania i w strachu wyczekiwaliśmy pierwszej w naszym życiu daty końca świata, jaka miała nadejść lada moment.
Wyznaczony dzień minął, ale dla nas ? dzieci był to trudny czas. Pamiętam starach o to, co się z nami stanie, co będzie, jeśli zginą rodzice, a my przeżyjemy, kto się nami zaopiekuje, co będziemy jeść i jak będzie wyglądał ten koniec. I tę myśl, która drążyła nasze umysły - czy będzie bolało?

Z tego strachu na szczęście już wyrosłam. Ale nie wszystkim się to udało i niekoniecznie jest to kwestią wieku. Każdy kolejny przepowiadany koniec świata niesie ze sobą informacje o fali samobójstw, zarówno tych pojedynczych, zwiększających swą liczbę wraz ze zbliżającą się wskazaną datą, jak i tych masowych, popełnianych niejako rytualnie przez członków różnych sekt.
Strach jednak niekoniecznie musi doprowadzić do samounicestwienia. Jest jeszcze inne rozwiązanie, po które łatwo może sięgnąć zastraszony, zwłaszcza młody człowiek. Jest to obietnica ocalenia przed mającymi nastąpić kataklizmami. Tu również olbrzymie pole do swojej działalności mają sekty. Ich członkowie nierzadko bowiem wierzą, że jako jedyni zostaną uratowani przed końcem ziemskiego świata i przeniesieni do bliżej nieokreślonego miejsca, przeznaczonego tylko dla nich. Bardzo łatwo wtedy przychodzi im manipulowanie ludźmi, którzy w obawie o własne życie oddają całe majątki i stają się zależni od swoich guru.

Zastanawia mnie, czy tuż przed finałowym odliczaniem, przed najbliższą wyznaczoną datą, którą jest 21 grudnia 2012r. potrafimy wyobrazić sobie się ile szkód w młodych umysłach wyrządzi takie wróżenie. Ile strachu dostarczą obrazy pokazane choćby w filmie ?2012?, którego scenariusz jawi się przecież jako wielce prawdopodobny wobec przepowiedni kalendarza Majów.
Jak zbadała jedna z francuskich stacji telewizyjnych opisy grożącej światu apokalipsy możemy znaleźć na ponad 2,5 milionach stron internetowych. Jeśli wiec tylko chcemy zacząć się bać albo szukać sposobów na przetrwanie, to bez problemu odnajdziemy odpowiednie wskazówki. Tylko, po co? Czy naprawdę wierzymy w to, że ktoś umiał dokładnie przewidzieć koniec świata i to jak będzie on wyglądał? Czy w oczekiwaniu na śmierć można przestać żyć?

Każdy z nas będzie miał swój prywatny koniec świata, ale to już osobna kwestia. W każdym razie, raczej nie wiemy, kiedy on może nastąpić. I bardzo dobrze, łatwiej nam wtedy cieszyć się teraźniejszością i snuć plany na przyszłość. Warto też pamiętać, że nam  - dorosłym prościej pewne rzeczy zrozumieć i podejść do nich z odpowiednim dystansem, ale naszym dzieciom trzeba wiele tłumaczyć. Wszystko po to, żeby ich świat nie zawalił się zbyt wcześnie.

I jeszcze jedno. Straszenie apokaliptycznym końcem świata frekwencji w kościołach na pewno nie podniesie ? tam raczej na ten koniec się czeka ?..  A ci, którzy piszą takie nonsensy zbyt mało chyba o tym wiedzą, mimo, że na ten temat również można poczytać w Internecie.