Eliksir młodości - specyfik, którego wyprodukowanie czy choćby posiadanie było i jest marzeniem niejednego człowieka. Cudowny środek, który miałby zapewnić jego posiadaczowi nie tylko nieprzemijającą urodę, ale również długowieczność.

Aby wejść w jego posiadanie ludzie przemierzali odległe krainy, zaprzedawali dusze złym mocom i poświęcali nierzadko cały majątek. Udawało się to nielicznym i to tylko w baśniach lub legendach. Czy aby na pewno? Dziś wydaje mi się, że jednak istnieje coś takiego jak eliksir młodości. Nie zapewnia on, co prawda nieśmiertelności, ale w jakiś magiczny sposób pozwala niektórym żyć tak, jakby dokładane co roku ?krzyżyki? nie były w stanie odebrać im radości życia. Tak jakby młodość trwała nieprzerwanie, niezależnie od tego ile mają lat i jakie doświadczenia za sobą.  W jaki sposób weszli w posiadanie tego cudownego specyfiku?

Przyglądając się ludziom widać wyraźnie, że młodości nie wyznaczają metrykalne lata. Jest ona stanem umysłu, stanem ducha, albo raczej sposobem postrzegania świata. Dlatego też można spotkać zarówno 30-to letnią staruszkę jak i 70-cio letniego młodzieńca. Co powoduje, że jedni niejako popadają w stan starości poddając się jej przed czasem, a inni nie broniąc się przed nią wcale długo zachowują w sobie młodość?
Ludzi młodych cechuje radość życia, odwaga w patrzeniu w przyszłość, śmiałe podejmowanie różnych wyzwań i pewność, że wszystko, czego pragną jest w zasięgu ręki. Czasami graniczy to być może z naiwnością, ale jest siłą sprawczą. Młodość nie zna ograniczeń. To z czasem, przytłoczeni porażkami i doświadczeniem życiowym popadamy w pewnego rodzaju apatię, dostrzegamy bariery, limity przypisane z racji wieku, albo nawet sami je wyznaczamy. Odbieramy sobie prawo do realizowania nowych pomysłów, marzeń szufladkując je według schematu: wypada - nie wypada, a wyznacznikiem jest właśnie wiek.

Kiedy mówimy o eliksirze młodości, to teraz, po setkach lat porażek w jego poszukiwaniu robimy to z przymrużeniem oka, wkładając możliwość jego istnienia w kategorię bajek. Wiemy, że jego odnalezienie nie jest w zasadzie możliwe, choć wciąż pozostające pragnieniem. Tym bardziej, że współczesna kultura, zwłaszcza ta masowa wciąż narzuca nam wzorce młodości, każe oszukiwać biologię i zatrzymać czas w najkorzystniejszym dla nas momencie. Musimy być młodzi fizycznie, żeby móc odnaleźć się w tak kreowanej rzeczywistości. Naszą aparycję obowiązuje swoisty savoir vivre: gładka skóra, ukryta siwizna i sylwetka nastolatka to niemal wymóg. Rodzą się wciąż nowe pomysły na to jak udoskonalić to nasze ciało, żeby powstrzymać zachodzące w nim z biegiem czasu procesy.
Już niekoniecznie wierzymy w magię, ale w kosmetologię i medycynę tak. Powstało nawet coś, co nazywamy medycyną anty-aging. Zajmuje się ona wczesnym wykrywaniem zmian naszego organizmu uwarunkowanych wiekiem i poszukiwaniem środków do zwalniania a nawet odwracania tych procesów. Takie współczesne poszukiwanie eliksiru młodości, dalszy ciąg baśniowych zmagań.
Oczywiście można próbować oszukać w ten sposób kalendarz. Tylko, że tak naprawdę rzadko pozwala to przywrócić prawdziwą radość i poczuć się naprawdę młodym. Bo żeby duch pozostał młody, nie wystarczy młode ciało.

Jak więc żyć, by zachować w sobie to, za czym tęsknimy patrząc wstecz? Trzeba po prostu żyć. Nie wierzyć, że wyrywane z kalendarza kartki odgradzają nas od prawa do marzeń, do realizowania nowych wyzwań, projektów i podejmowania działań, które pozwolą zachować młodzieńcza wiarę w to, że świat wciąż stoi przed nami otworem. Trzeba ten świat wciąż oswajać i zdobywać na przekór łamaniu w kościach i numerowi PESEL. I przede wszystkim kochać życie.

Teraz, kiedy kalendarzowy licznik za moment doda nam kolejny rok życia chciałabym życzyć wszystkim właśnie tej niezachwianej wiary w wieczną młodość. Niech nadchodzący Nowy 2012 Rok przyniesie pasmo sukcesów w przełamywaniu stereotypów dotyczących wieku i pozwoli realizować dawne marzenia.